چو کسی به عذر خواهی نرود ز بیگناهی

به گنه خوشم که آورد مرا به عذر خواهی

چه غم ای گناهکاران زگناه ما که هرگز

گنهی  نمی شود  بیش ز رحمت  الهی

به گنه خوشیم وعذرش نه به زهد و نخوت آن

که  گنه  بسی نکوتر ز غرور بی  گناهی

دلی از تو چون شود شاد دل تو شاد گردد

نرسی  به خیر   الا ز طریق خیر  خواهی

دل خسته ای به دست آر اگرچه هست وحشی

که سبکتکین رسیده است از  آن به  پادشاهی

به کس ار پناه گشتی به خدای هر دو عالم

که خدا شود  پناهت به وقت بی  پناهی

((صغیر اصفهانی))

دوشین به شرابخانه اندر                      رفتم  بزنم  می  مقرر

باپیر مغان مجال صحبت                    گردید برای من میسر

بر دست به لابه دادمش بوس           بر پای به ناله سودمش سر

گفتم زتو بنده را سوالیست             ای خواجه ی راد بنده پرور

گویند که چون به گرد نعلین            زینت ده عرش شد پیمبر

بشنید و بدید  اندر  آنجا                 دست علی  وکلام  حیدر

الله در آن میان کجا بود               گر بود علی به  پرده اندر

گفت از پی حل این معما                 کافی  نبود  هزار  دفتر

لیکن کنمت ز بیتی آگاه              زین  سر  نهفته ی  مستر

  درحالت مستی اندر این باب                 میخواند  موافق   قلندر

((درمذهب عارفان آگاه ))

((الله علی علی است الله))

صغیر اصفهانی

جمال مرتضی علی صلوات